En inderdaad, het ging niet soepel, de eerste schooldagen. Met nadruk op ‘eerste’, want meer dagen waren er niet nodig om Jongste te observeren. Binnen een paar dagen vertelde SBO me wat ze zagen, hoe ze dachten dat het aangepakt moest worden, en wat ik kon doen. En vooral: wat ik ervan vond!

En wat had SBO gelijk. Drie (3!) dagen na de eerste SBO schooldag van Jongste ging hij zonder problemen naar school. Na een week ging ik Jongste uit school halen, en zei hij: ‘het lijkt wel alsof een schooldag maar een paar minuten duurt, zo snel kom je mij alweer halen!’.

Wat was ik blij. En wat was ik verdrietig, toen ik na twee weken ineens ‘de oude’ Jongste weer zag. Druk, vrolijk, gezellig, en vooral: handelbaar. Geen woede-uitbarstingen zonder aanleiding meer, geen gestamp naar boven zonder reden. En wat was hij druk! Dat was lang geleden.

Ik was verdrietig ja. Verdrietig om te zien wat School mijn kind heeft aangedaan. Verdrietig, omdat het nog erger bleek te zijn als ik dacht. Ik had een ander kind, of eigenlijk, mijn oude kind, weer teruggekregen. En het doet pijn om te zien hoever ze mijn kind beschadigd hadden.

Enthousiast vertel ik tegen Visite dat er een verwendag georganiseerd wordt voor ouders van kinderen met autisme (www.verwendagouders.nl). Ik heb Oma gevraagd of de kinderen naar haar mochten. Natuurlijk mocht dat, dus ik heb papa en mezelf aangemeld. Leuk, een dag met mensen om ons heen die snappen waar we over praten. Met mensen waar je niet zoveel aan uit hoeft te leggen. Die niet ‘joh, wat vervelend’ roepen omdat ze denken dat dat zo hoort, maar omdat ze weten waar je het over hebt.
Visite zegt: ‘en de kinderen, mogen die ook mee?’. Ik leg uit dat het zonder kinderen is. Visite vindt dat stom. ‘Dan organiseren ze iets, en kunnen ze niet eens iets regelen voor de kinderen!‘ Ik probeer nog uit te leggen dat het met ‘onze’ kinderen niet zomaar te regelen is, maar Visite wil er niet van horen. ‘Ze hebben er daar toch verstand van, nou, dan doen ze dat toch even?’.

Ik hou mijn mond verder. Dit is precies de reden waarom het zo fijn is om het ouders te praten die ook kinderen met autisme hebben. En dit is precies de reden waarom zulke dagen fijn zijn, en nodig.

Natuurlijk is het niet goed dat Jongste niet naar school gaat. Dus we spreken af dat er geen druk op de werkjes die Jongste maakt ligt. Heeft hij het af, prima, heeft hij het niet af, ook goed. Het maakt ook even niet uit hoe hij het maakt. De juffen vinden het een goede afspraak, want ze willen ook graag dat Jongste weer naar school gaat.

Verder geef ik aan dat ik Jongste niet meer naar school sleur. Als dat het geval is, gaat hij weer mee naar huis. Ik vind het enorm grensoverschrijdend. De juffen zijn het er helemaal mee eens. Toch gek, dat ze dat nu ineens vinden. Na jaren strijd met Jongste om hem op school te krijgen en te houden.

Met Jongste spreek ik af dat we in ieder geval naar het schoolplein gaan, en daar kijken we hoe het gaat. Ik leg hem uit dat hij zich niet druk meer moet maken over zijn werkjes, want het maakt nu even niet uit hoe hij ze maakt. Het lijkt erop dat het hem geruststelt, en hij gaat naar school. ’s Middags haalt Oma hem uit school voor een boterham. Als ik thuiskom, zegt Jongste dat hij echt niet meer naar school gaat. Jammer genoeg kan hij niet zeggen waarom niet, en ik herinner hem aan de afspraak om in ieder geval naar het schoolplein te gaan.

Dat doen we dus, en hij heeft het moeilijk. En gaat uiteindelijk weer mee naar huis. Als we over het schoolplein lopen, roept een moeder: ‘he Jongste, ga je weer naar huis? En je zit nog wel naast Klasgenootje!’. Ik denk: ‘Klasgenootje? Jongste zit helemaal niet naast Klasgenootje’. ‘Ja’, roept moeder, Jongste heeft een andere plaats in de klas gekregen, naast Klasgenootje!’. Ik verschiet van kleur, maar loop rustig door. Jongste piept: ‘en nu kan ik de klok niet meer zien, en het bord is ook anders’. Ik hou me in.

De volgende dag hebben we een afspraak op Herlaarhof, om te kijken wat we kunnen doen om Jongste weer naar school te laten gaan. Jongste vertelt dat ze een rekenwerkje moesten maken, en dat hij het niet af had. Hij gaf het aan de juf en zei dat het niet klaar was. De afspraak was dat dit niet uitmaakte. Wat zegt de juf? ‘ga het nog maar eens proberen’. Zou ze het echt niet snappen, of zit het er zo ingebakken dat ze niet meer flexibel kan zijn?

Na alles aangehoord te hebben, ook het verhaal van de andere plek in de klas, zegt Herlaarhof: ‘ik adviseer je om Jongste niet meer naar deze school te laten gaan. Een juf die zulke dingen doet, heeft te weinig verstand van de problematiek om zulke kinderen in haar klas te hebben’. Even schiet ik vol. Mijn gevoel wordt erkend! Ik zie het niet verkeerd! Na jaren niet gehoord te worden op school, is er nu iemand die me wel hoort. En steunt. En dat had ik even nodig.